PoLalis^13

สัมนาเชียร์ 49

      สัมานาเชียร์ ปีนี้ วันที่ 5 - 7 พฤษภาคม 2549 รุ่นผม เป็นคนจัด พวกเรา ได้เริ่ม เตรียมงานก่อนหน้านั้นเป็นเดือน และ อย่างหนัก ทั้งกัน Servey สถานที่จัดสัมนา ทั้งการ เตรียมอุปกรณ์ ที่จะใช้ในงาน จัดหา รถ พวกผมแต่ละคนจริงจังและหวังว่าจะให้ งานนี้สำเร็จไปด้วยดี เพราะว่า เป็นงานแรก และ เป็นงานที่ใหญ่มากสำหรับพวกเรา 

      ก่อนวันงาน ผม ซึ่งจะต้องไป เตรียมงาน

ที่นู้น ก่อน 1 วัน งานเตรียมงานในวันนั้น บ้าง

คนอาจจะมอง ว่า ไปแล้ว จะสบาย แต่ ป่าวเลย ต้องไป เดินดูสถานทที่ บนชายหาด ว่า

ตรงไหนเหมาะ สำหรับที่เล่น ฐาน ต้อง เตรียมเรื่องอาหารในวันพรุ่งนี้ เรื่องน้ำ เรื่องห้องนอน

 เรื่องความปลอดภัยของสถานที่ เรื่องน้ำขึ้นน้ำลง ของ ทะเล โอ้จอร์ช เหนื่อย...

     เมื่อวันงานมาถึง ก้อเริ่มมีการ ซ้อม Cheer

ตามแบบ ฉบับของ สัมนาCheer มีน้องมา

ทั้งหมด 21 คน พี่ 60 กว่าคน

     เมื่อมาพูดถึงความรู้สึก สิ่งที่พวกผมเจอ

ทั้งการโดนกดดัน จากเรื่องต่างๆ ก็ได้สอนให้ พวกผมรู้เกี่ยวกับการเตรียมงาน และ หลายๆเรื่อง ได้รับประสบการณ์จากข้อผิดพลาดต่างๆ

     จากข้อผิดพลาดนี้ บ้างคนอาจจะ มองว่าพวกผม ทำงานกันไม่ดี เมื่อได้ยิน คำพูดเหล่า

นั้น ก็ทำให้พวกผมท้อแท้กับการทำงาน แต่ เมื่อมองไปที่ น้อง เพื่อนๆ ก็มีกำลังใจ สู้ขึ้นมาใหม่ มันอาจจะไม่มีเหตุผล พูดไป คนอ่านก็จะ งง แต่มันก็ เป็นความรู้สึกเล็กๆที่อยากจะบอกให้รับรู้

    ในงานถึงมันจะดูไม่เป็นรูปเป็นร่าง แต่ จุดประสงค์ ความรู้สึก พวกผม ก็ได้มอบให้น้องรุ่นต่อจากผมไปแล้ว อย่างเต็มที่ เท่าที่จะเต็ม

ที่ได้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า น้องจะได้รับ ความรู้สึกเหล่านั้น รึป่าว ความรู้ที่พี่อยากจะมอบให้น้องด้วยความหวังดี ด้วยความรักในตัวมันถึงมันจะยังไม่รู้ แต่ผมมั่นใจว่า สักวัน วันที่มันมายืนตรงจุดของคำว่า พี่คน มันจะรู้ได้

    น้ำตา ความลำบาก สิ่งเหล่านี้ พวกผม ได้เจอมันพร้อมกับน้องของผม มันอาจจะไม่ได้ เป็นสิ่งที่ ไม่ได้ผูกพันธ์กับใครบางคน แต่แน่นอน มันผูกพันธ์ในใจของตัวผมเอง และหวังว่าน้องจะได้รับมันไป